KC1 wurmt zich langs HWP en wint 9 keer
15 mei 2011 (door Marcel Canoy)
De laatste ronde was apart. Tegen streekgenoot HWP wilden we natuurlijk graag winnen, maar we waren wel gehandicapt, zowel psychologisch (omdat we nog maar een bordpunt nodig hadden voor het kampioenschap) als Elotechnisch (omdat de superkabouters ontbraken). Mig had last van het voor die leeftijd niet ongebruikelijke suboptimale functioneren van de prefrontale cortex. Meer in het bijzonder was hij even vergeten te melden dat hij zaterdag op Romereis was. In de vorm van Rob Oosting en Rene Bakker vonden we boeiende invallers maar wel met wat eloinlevering.

Dan de wedstrijd. Die begon klassiek met een Joop die in een verkeerde trein gestapt was, maar de schade gelukkig beperkt hield tot tien minuten. Vervolgens ging Joop eveneens klassiek te werk door met wit zijn tegenstander compleet weg te spelen, eerst positioneel en toen tactisch en eindigend met een paar geinige Joopgrapjes. 1-0 en KC kampioen.

Aan de andere borden minder redenen tot optimisme. Behalve Robnaldo stond niemand echt lekker. Rob Oosting kreeg een gratis loperpaar aangeboden maar wist daar weinig mee te doen. Een trucje kostte hem hout en het punt. 1-1

Ondertussen was ook Div in de problemen gekomen op bord 1 tegen de sterke FM Jaap de Jager. Hoewel hij vocht voor zijn leven heeft hij nooit echt kansen gehad. 1-2

Baknaldo vierde zijn debuut in KC1 met een zwaarbevochten remise. Aanvankelijk dacht ik dat hij wel goed stond maar in tijdnood mocht hij nog blij zijn dat hij alles kon keepen. 1.5-2.5

Poch won in de opening een pion tegen Duchene, maar de witspeler had met ruimte, een loperpaar en wat druk langdurige compensatie. Misschien was met engelengeduld en wat ruilen doorspelen mogelijk, maar de heren geloofden er niet meer in het berustten in remise. 2-3

Robnaldo ondertussen had een ideale tegenstander. Namelijk een die met wit helemaal niets deed en ook nog eens dameruil toeliet. Maar niets doen en dames ruilen kan Rob beter dan wie dan ook. Langzamerhand kreeg de arme witspeler de inmiddels veelbeproefde methode Duijn voorgeschoteld met het onvermijdelijke einde. 3-3 en 7 uit 7 voor Robnaldo

Alleen de captain en Dek waren toen nog bezig. Er kon nog veel gebeuren. Dek begreep geloof ik niet al te veel van de opening en wit kon bogen op langdurig klein voordeel. In tijdnood was Dek zoals heel vaak dit jaar handiger en kon een toren veroveren , weliswaar tegen flinke compensatie in de vorm van een sloot vrijpionnen. Veel leek nog mogelijk.

De captain mocht tegen de listig op bord 4 geplaatste FM Gijswijt. Na een rustig begin had de captain zowaar voordeel door iets handiger te manoeuvreren dan zijn illustere tegenstrever (TPR 2552 dit jaar). Zoals zo vaak kon de captain niet goed omgaan met de luxe van een betere stelling en produceerde meteen 1 of 2 knoeizetten waardoor zwart een winnende koningsaanval kreeg. Een stukoffer leek een snel einde aan de partij te maken, maar met een ultieme poging het lot te ontlopen, offerde wit een toren terug. Hoewel het nog steeds plus zes was, creŽerde het offer wel een hoop mist in tijdnood, en de FM greep zowaar mis, waardoor wit miraculeus kon ontsnappen in een eindspel waarin de loper even sterk bleek als de toren. Een dappere draw. 3.5-3.5

Dek kon matchwinner worden door een studieachtig eindspel te winnen. Misschien had wit nog wel kansen op pat of andere remisewendingen, maar uiteindelijk gaven de klasse en de rekenvaardigheden van Dek de doorslag, zodat we ook de negende wedstrijd konden winnen. Een unicum geloof ik. 4,5-3,5 In een apart stukje zal ik nog wat statistieken geven.